donderdag 12 maart 2015

de laatste 100 dagen

Hij is vertrokken, naar Gent, voor de laatste 100 dagen.
Het is te zeggen.
Ik heb hem op de trein gezet, op de valreep, in Lokeren, na het werk, nog snel.

Ik had hem al uitgezwaaid. "Voorzichtig zijn jongen, geen zotte kuren!"

Ik keek net of Google Analytics al werkte en hoorde de schuifdeur weer opengaan.

"De ketting van mijn fiets heeft het begeven!"
"De vrienden staan al in het station van Sint-Niklaas en ik zal te laat zijn".
"Kun jij me niet naar Gent brengen" vroeg hij langs zijn neus weg?

"Naar Gent in de avondspits op de drukste snelweg van het land?"
"Dat ben ik echt niet van plan" riep ik boos.

Even later...


Ik keek nog even naar mijn aperitiefje en we sprongen in de prinses.
Op zo'n momenten kun je op haar rekenen.

"We kunnen de trein nog voor zijn" zei ik dapper.
Ik racete naar het station, volgend op dat van Sint-Niklaas.
We hebben het gehaald.

"Blijf je wachten tot de trein er is" vroeg hij hoopvol?

Zonder jas met mijn eerste lenteoutfit stond ik bibberend op het perron, mijn witte blouse flapperde.
De sneakers, die ik vanmorgen snel aantrok (van Pips) had ik erbij gecombineerd.

De IC trein kwam eraan.
Zijn vrienden sprongen er even af en zwaaiden, vooraan, hij spurtte weg zonder om te kijken.
Mijn tienerzoon.

Amuseer je en wees voorzichtig (dacht ik bij mezelf).

Tot morgenvroeg, ja toch?






Show Comments: OR

Geen opmerkingen: