zondag 24 januari 2016

Daguitstapjes in België: waar naartoe? Mechelen bijvoorbeeld.


Mechelen: a night view

Ieder jaar ga ik met de bus op uitstap. Dit jaar was Mechelen aan de beurt.
Ik ben niet bij okra (nog veel te jong), vrouwenbond (alleen vrouwen?), de zilveren passer (te elitair?), enzovoort.
Ik ben bij Oud-Ksa, de oudere versie van de jeugdbeweging KSA. Het bestuur organiseert jaarlijkse activiteiten.
Ik schrijf me gewillig in om de voeling met mijn geboortedorp en mijn 'oudste' vrienden te behouden.

Het programma:

Stadsbezoek Mechelen  zaterdag 23 januari 2016
Na de leutige wandeledities te Brugge en Gent, gaan we dit jaar wandelen en genieten in het mooie Mechelen.
  Hoe ziet deze dag er in grote lijnen uit...
 13h45: samenkomst aan de kerk van mijn geboortedorp
 14h00: vertrek naar Mechelen met de bus
 14h45: Start van onze wandeling onder leiding van een gerenommeerd stadsgids :-) met tussenstop;
 19h00: diner: stoofvlees met frietjes of vispannetje (keuze doorgeven bij inschrijving); dessert
 23h30: terugkeer naar  mijn geboortedorp met de bus
 23h59: aankomst, een plaatselijk herbergbezoek behoort tot de mogelijkheden

We reden met de voormalige spelersbus van voetbalploeg Waasland Beveren naar Mechelen. Wij hadden meer luxe verwacht in zo'n bus. Iedereen was warm ingepakt om een mogelijke sneeuwstorm en vriestemperaturen te doorstaan. In New York City wisten ze ook niet wat hen te wachten stond. Het verwarmingssysteem van de bus werkte opperbest. Ik denk dat 30 graden niet overdreven was. De temperatuurschok was groot toen we, gestoofd, uitstapten.

Een van ons was gids, dat drukt de onkosten. Wim V.O. deed dat met verve: ieder standbeeld en bezienswaardigheid wist hij, doorspekt met humor, van historisch correcte feiten te voorzien.
Dat is de sleutel van Oud-Ksa: een apart soort humor. Grof, zonder rekening te houden met gevoelens. Iedereen weet en aanvaard dat zonder huilbuien. Groepssessies om brokken te lijmen worden niet georganiseerd.
Mechelen heeft een vrouwelijke beschermvrouwe Margaretha van Oostenrijk_(1480-1530). Wat mij betreft siert dat deze stad. Haar standbeeld werd verplaatst. Het woog te zwaar om op de oude plaats, waar men een parkeerplaats ondergronds voorzag, te blijven staan.  Oud en nieuw verzoenen, het blijft een moeilijke kwestie.
We liepen langs de Dijle, een beetje onder de stad, en keken binnen in de lofts en waterwoningen van the happy few die hier kunnen wonen. Als het donker wordt krijgt iedere stad iets feeëriek. We ploeterden door de modder van uitgebroken straten. Verfraaiingswerken vragen tijd en geven miserie. Valpartijen heb ik niet opgemerkt. Gespannen voor je uit kijken en opletten was de boodschap.
Overal zagen we de imposante Sint-Romboutstoren bovenuit komen. Dat bracht ons een beetje in de war, ik kan sowieso geen kaart lezen. Ik volg gewoon de juiste groep. Anderen durfden meelopen met andere groepen. Voor je het beseft ben je in Oud-Chiro, stel je voor!

We liepen door de kruidtuin, een mede oud-ksa'er wees mij op een koppel Barbarie-eenden. Ontzet zag ik haarscherp waar we in ons gezin aan ontsnapten. Ze waren gigantisch, de bank waar ze op zaten was bedekt met cloaca-vocht.
We stapten wel wat kilometers. Ik droeg de Belgische Botten en die wegen als lood. Het avondeten zou smaken.
We gingen binnen in een kerk omgebouwd tot hotel Martins Patershof. België's trots Stromae trouwde er onlangs. Snel uitgerekend was het boven ons budget om hier zomaar te logeren. Voor speciale gelegenheden zou ik wel durven komen, in een standaardkamer uiteraard.

Voor het diner reserveerde onze groep in het Anker.  Hier mikt men duidelijk op massa eetfestijnen. Een deel van ons arriveerde om 18:45 en stortte zich op een aperitief. De anderen zaten in het meest marginale café van Mechelen en kwamen later. De brasserie zat volgepakt met grote en kleine gezelschappen.  De temperatuur liep aardig op, ik zou zelfs zeggen tot het smeltpunt. Ik vroeg aan mijn 17 tafelgenoten of ik 1 paar van mijn 2 paar kousen kon uittrekken. Dat mocht.
Iedereen kreeg een gezonde blos en moest  kledingstukken uittrekken:
  • door de hitte in de zaal
  • door meerdere aperitieven in afwachting van onze maaltijd
  • door de geanimeerde gesprekken
  • door opgehaalde herinneringen van vroegere activiteiten (bv. de winterhuifkarrentocht waar de paarden op hol sloegen en we uit de bocht vlogen in een dorpscentrum)
Rond 20:45 kwam het eten, eindelijk. Twee uur na onze aankomst.  Alles was op voorhand gereserveerd dus het had vlotter gekund. 
Ik koos stoofvlees met frietjes vergezeld van een mini witloofslaatje. Gelukkig heb ik al mijn tanden nog en zijn ze sterk. Misschien was het bereid op middeleeuwse wijze. Ik kauwde en kauwde en kreeg ieder brokje na een tijd doorgeslikt. Als laatste was mijn bord leeg. De smaak was voortreffelijk, bereid met bier uit deze brouwerij (veronderstel ik).
De vispannetjes zagen er bescheiden van volume en caloriearm uit. Genoeg of niet genoeg was de hamvraag na afloop. Restjes werden broederlijk verdeeld. Ik zag het hardste stukje stoofvlees verdwijnen in de mond van een vriend. 'Taaier dan het mijne', mompelde hij, zijn tanden beschermend. 
Gesmolten verlieten we deze brasserie na wat rekenwerk om de dranken uit elkaar te halen.

De bus stond ver weg te wachten, de noodzakelijke 'after' diner wandeling kwam als geroepen.

Om wat animo te voorzien tijdens de rit 'home' besloten we aan ieder verkeerslicht iemand weg te stemmen. Hij of zij moest de bus onherroepelijk verlaten en werd geacht in de donkere nacht de weg naar huis op eigen houtje te vinden. 
Het bleef bij een idee. Zelfs voor ons was dit te gortig.

Mijn speciale dank gaat uit naar het 'bestuur' die zich jaar na jaar onbezoldigd inzetten om ons een leuke tijd te bezorgen. Bravo !!

Welke stad vereren we volgend jaar met een bezoek? Ideeën zijn altijd welkom.



Show Comments: OR
Een reactie posten