dinsdag 4 oktober 2016

Wie ontmoet je op een onbewoond eiland ... niemand of toch?

Drenia islands - Ouranoupoli - Greece - near Mont Athos

Op reis doe je meer dan thuis. Of doe je andere dingen. Een bootje huren bv. Ik kijk er niet echt naar uit. Wij hebben geen vaarbewijs. De verhuurders van bootjes vinden dat nooit een probleem. Misschien hopen ze dat je hun mooie bootjes te pletter vaart. Dan kun je een gigantische schadevergoeding betalen. Als je niet verdrinkt ondertussen. Of opgegeten wordt door zeedieren.
Ook dit jaar stond zo'n trip op de planning tijdens onze septemberbreak. Dan gaan we er een weekje tussenuit zonder kinderen. Een traditie van jaren.

Een bootje huren is iedere keer een apart avontuur.

Kenia

Zo gebeurde het in Kenia (ik geloof dat het in het jaar 1994 was) dat we ronddobberden op de Indische Oceaan in een gammel bootje toen we zonder brandstof vielen. De "gids" een jonge Keniaan besloot ons, om er de moed in te houden, het liedje JamboBwana aan te leren. Het lukte wonderwel, ik zing het nog steeds. Zonder zorgen wachtten we geduldig en zingend op hulp. Ik maakte mij nooit ongerust in die tijd. De redding kwam uiteindelijk in de vorm van arme vissers die ons zomaar uit de oceaan plukten.

Korfoe

Ons volgend boottochtje was in Korfoe waar ik de tweede dag een voetbeentje brak terwijl ik met een slipper - met verhoogde zool - de burcht beklom en uitgleed. Eigen schuld, dikke bult om mijn voet! Noodgedwongen bracht ik de rest van de reis in een loopgips door. Niet ideaal om in een klein bootje te klimmen, om het zacht uit te drukken. Ons zoon vond het varen geweldig tot we ergens in een rotsformatie belandden en maar net zonder motorschade wegraakten. 

Sirmione

Op het Gardameer verzeilden we in de zwemzone toen ons anker maar verder bleef slepen zonder zich vast te hechten aan de bodem. De Italiaanse politie kwam met een grote boot en riep ons met mega-megafoons ter orde. Zonder te helpen nota bene. Roepen dat wel maar helpen?

Ik kijk - dus niet bepaald - uit naar een boottochtje - zonder vaarbewijs en ervaren kapitein!

Maar kijk, wie vaarde er weg voor een spotprijs met een koelbox vol eten en drank naar een onbewoond eiland
Karine met k met wederhelft en friends. 
Het moet gezegd het was er prachtig. Mijn woorden schieten te kort om het te beschrijven. 
We meerden verrassend vlot aan en gingen aan wal. We vonden zelfs een zeil waaronder we bescherming vonden tegen de brandende zon. De dag kon beginnen met een glaasje meegebrachte bubbels. Tot mijn oprechte verbazing spotte ik in de verte een kudde schapen met heel veel wol.  Een beetje zoals het schaap dat men vond in TasmaniĆ«. Ze werden gevolgd door een kudde geiten. Vroeger was ik heel wat avontuurlijker dan nu. Zijn geiten en schapen in het wild agressief? Wie weet dat nu met zekerheid te zeggen?

Iemand??


Ondertussen was er een grotere boot aangekomen met de groep "op zoek naar jezelf" uit ons hotel. Het was een drukke bende mannen en vrouwen die voortdurend opdrachten uitvoerden, in de zoektocht naar zichzelf. Ik bekijk zo'n dingen altijd met de nodige nuchtere sepsis. Het vreemdst vond ik ze toen ze met keien die ze van de zeebodem moesten plukken hun gezicht inwreven.
Zij hadden luxe buffetten bij in kartonnen boxen. Echte parasolletjes verschenen als bij wonder. Direct begonnen ze te lunchen. Maar wie kwam er - vastberaden - op de proppen?
De geiten natuurlijk. Hongerige geiten op een verlaten eiland? Ik hoef hier echt geen tekening bij te maken, toch? De hotelboot was verdwenen en ontsnappen was niet gemakkelijk. 


Ik dacht heel even aan bloederige billen en afgebeten tenen (ik lees teveel thrillers). We hoorden de dames eerst lachen dan gillen om tenslotte in het water te rennen. De mannen renden wat doelloos rond met hun lunchbox in de hand. De geiten zaten met hun snoeten in de dozen. 

Eerlijk, ik kwam niet meer bij van het lachen vanonder ons zeil. Niet netjes maar kom. Iedereen heeft recht op zijn guilty pleasure.   
Het bleef bij wat schermutselingen en er vielen geen gewonden. Toen wij onze gewone broodjes boven haalden keerden de geiten om en kwamen tot onder ons zeil. Hun reukvermogen is fenomenaal. Zie je de horens van zwartgeit? Niet echt klein!

Wild Black goat - Drenia islands - Ouranoupolis - Chalkidiki - Greece

Expeditie Robinson, dan toch?

We kozen de easy way: delen! 

Wild white goat - Drenia islands - Ouranoupolis - Chalkidiki - Greece

We brachten een fantastische dag door op dit eiland omringd door vreedzame wilde dieren.
Toen we nog zee-egels ontdekten en een bidsprinkhaan was het plaatje compleet. De bidsprinkhaan zetten we als bewaker op ons zeil en hij bleef trouw op post. Hij schijnt carnivoor, vraatzuchtig en kannibalistisch te zijn. Uhm. Gelukkig dat ik dat die dag nog niet wist.

Bidsprinkhaan - Mantis - Mantodea

Heb ik mij geamuseerd?

Selfie - Karine met K - Drenia Island - Ouranopolis - Greece

Retorische vraag



Show Comments: OR
Een reactie posten