maandag 9 januari 2017

Na de Kerstvakantie: wat nu?

Ice - the first day of the year 2017 - in my small town
Is iedereen terug aan het werk?
Is al het geld op?
Zijn de kilo's er weer bij?
Is de kerstboom al in vlammen opgegaan?
Zijn de reiskoffers uitgepakt?
Zijn we klaar voor nog meer terrorisme?
Zijn de goede voornemens weer dezelfde als vorig jaar en het jaar daarvoor?


We kunnen weeral aftellen, de dagen worden al wat langer, de winter kort beetje bij beetje.
Er staan veel leuke dingen op het programma. De periode die valt tussen de leuke dingen is heel gewoontjes. Werken, slapen, wassen, koken, opruimen. Kortom het gewone leven.
Ondertussen is de examenperiode voor de studenten aangebroken. Zwoegen, zweten, afzien.
Maar daarna staan er ook voor hen wel wat leuke dingen op het programma.
Zo is het leven, toch? Een tijdlijn met wat leuks, wat saais, wat ongeluk, wat leut, wat tegenslag, wat ziekte, ...
Meer moet je er niet van verwachten.

Op het werk stierf iemand toen iedereen aan het feesten was. De persoon verwachtte het niet, zo snel sterven in plaats van verder vechten om te leven.
Drie jaar ouder dan ik en kinderen zoals ik. Hoe leg je dat uit aan je naasten: ik ben opgegeven. Ik heb daar lang over nagedacht toen men mij het nieuws vertelde. Korte tijd later was de dood er al.
Dat is pas lijden met een lange ij.

Respecteer je kabbelende tijdlijn.

We kunnen niet altijd stralen van geluk. 

Dat is ineens mijn spreuk voor 2017.



Show Comments: OR
Een reactie posten